277 - إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . كسانى كه بگرويدند و كارهاى نيك كردند و نماز به‌پاى داشتند و زكات دادند از مال خويش ، مزد و پاداش آنان نزد خداوند است و فردا براى ايشان بيمى و اندوهى نيست . 278 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ . اى گروندگان به خدا ، از خشم و عذاب خدا بپرهيزيد ، و آنچه از ربا در دست شما مانده بگذاريد و بگذريد اگر ايمان آورده‌ايد ! 279 - فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ أَمْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ . پس اگر بازنايستيد از رباخوارى پس به جنگ با خدا و رسول او آگاه باشيد و اگر توبه كنيد و باز گذاريد آن را ، سرمايهء شما از آن خودتان است ، نه شما ستمكار باشيد نه ستم‌كش ! 280 - وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ . و اگر بدهكار ناتوان و تنگ‌دست و دژوار حال باشد او را بايد درنگ داد تا بتواند به آسانى باز دهد و اگر شما به ناتوان به بخشيد به سود شما است و براى شما بهتر است اگر بدانيد ! ( تفسير ادبى و عرفانى ) 272 - لَيْسَ عَلَيْكَ هُداهُمْ . . آيه . بزرگ است و بزرگوار ، خداوند كردگار ، جبّار كامكار ، رسنده بهر چيز و دانا بهر كار ، پاك از انباز و بىنياز از يار ، خود بىيار و همه جهان را يار ، دارندهء هركس ، سازندهء هر چيز ، كنندهء هر هست چنان كه سزاوار ، نه در پادشاهى او را وزير ، نه در كاردانى او را مشير ، نه در كردگارى او را نظير ، خود پادشاه است و خود داور ، گشايندهء هر در ، آغازكنندهء هر سر ، دل كه گشايد خود گشايد ، راه كه نمايد خود نمايد ! لطيفه : ندا به مهتر كائنات آمد كه كلاه نبوّت بر فرق تو نهاديم ، عالميان را متابعت تو فرموديم ، مقام محمود جاى تو ، لواء مقصود نشان شرف تو ، اين همه تو را داديم و دريغ نداشتيم ، لكن هدايت بندگان نه كار تو است ، تو ايشان را خواننده‌اى و من ره نماينده ، تو ايشان را بيم‌دهنده و من سزاى ايشان رساننده ، هدايت و ضلالت بندگان ، سعادت و شقاوت ايشان كار الهيّت ما است ، كس را در آن مشاركت نه ! و ما را در آن حاجت به مشاورت نه . 273 - لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ . . آيه . وصف حال درويشان صحابه است و بيان سيرت ايشان كه به حكم خدا فروآمدند و بدان رضا دادند و استقبال فرمان كردند ، نفس را بر اطاعت داشته ، دل با معرفت پرداخته ، روح با محبّت آرام گرفته ، سر در انتظار رؤيت مانده ، چندان ايشان را به حق شغل افتاد كه نه با خلق پرداختند و نه با خود ، نه در طلب روزى گام زدند ، نه دل بر كسب و تجارت نهادند ، هرگز سؤال نكنند نه از خلق و نه از حق ، سؤال نكردن از خلق ، عين توكّل است و سؤال نكردن از حق ، حقيقت رضا است ! يكى از عارفان معروف را ديدند كه مىگريست ، سبب را پرسيدند گفت : امروز از خداوند آمرزش خواستم ، پس با خود افتادم كه اين چه فضولى است كه من كردم ! او خداوند است و من بنده ، هرچه خواهد كند با بنده ، و آنچه بايد دهد ، نه در خواب است كه بيدارش كنند ، نه از كار غافل تا آگاهش كنند ! جنيد گفت : از خداوند درخواستى كردم ، ندا رسيد ، كسانى كه به مقام تحقيق رسيده‌اند و از جام وصل شربتى چشيده و از مشغلهء خلق و نفس باز رسته‌اند ، چيزى بر زبان نيارند امّا آن‌كس كه وى را اين حالات نيست و به آن مقام نرسيده ،